Czy pamiętasz

Analiza wiersza

Podmiot liryczny rozczarowany demokratyczną Polską dokonuje gorzkiego rozrachunku z przeszłością. Z wiersza bije defetyzm i ogólna beznadzieja. Publikowanie takich utworów powinno być zakazane, bo u wrażliwego czytelnika mogą wywołać myśli samobójcze.

Mała improwizacja ;-)

Leszek twierdzi, że w pochodzie
maszerował o głodzie
wołając "Chleba i pracy"
jak inni dzielni Polacy.

Tęsknił również za wolnością,
a gdy przyszła, to z przykrością
zobaczył, jak nagle znika
chleb i praca dla bojownika.

Dylemat to stary jak świat:
czy lepiej być sytym zza krat,
czy cieszyć się z wolności,
gryząc w śmietniku kości?

.................................................................................................................................

ps. Autor pisze, że w czasach walki o wolność domagał się pracy i chleba, a po uzyskaniu wolności "NAPRAWDĘ zabrakło pracy i chleba".

To oznacza, że wcześniej chleba i pracy brakowało na niby. Po co więc wołał „pracy i chleba" idąc w pochodzie z Solidarnością?

:)) Rozczarowany!

Podejrzewam, że w wołaniu o "pracę i chleb" autor zakamuflował inne znaczenie. Wydaje się, że jest to metafora odnosząca się do używanego w latach osiemdziesiatych hasła o "jednakowych żołądkach", które miało oznaczać dążenie do podziału dochodu naropdowego na zasadzie "wszystkim po równo".
Nawiasem mówiąc to populistyczne hasło przetrwało i nadal jest wykorzystywane dla podgrzania nastrojów społecznych w okresach przedwyborczych (czytaj: dla uwiedzenia, zdobycia, następnie zdradzenia i w końcu porzucenia elektoratu). Retoryka nieco się zmieniła ale oczekiwania i znaczenie pozostały takie same.
Ale wracając do rzeczy...paradoks polegał na tym, że w żądaniach zmiany systemu komunistycznego głosiciele hasła o pracy i chlebie de facto oczekiwali socjalistycznej równości.
Autor rozczarowany tym, że jednak są tacy, którzy mają więcej, być może podświadomie, wyraża tęsknotę za minionymi czasami.
Zapewne wolałby, jak to zgrabnie Elektrolacie ująłeś "być sytym zza krat".
:)

Naprawdę nic nie rozumiecie?

Pokazałem rys bohaterski Polaków. Pierwsi jesteśmy z szabelką. Obaliliśmy komunę i...
Młodzież wyjechała do pracy na zachód. Wielu już nie wróci. O mieszkania trudno. Zarobki też młodych małe. Więc nie rodzą się dzieci. Wiele dzieci szczególnie z terenów po PGR-owskich chodzi głodnych do szkoły. Kto inteligentniejszy pryska za granicę. Podatków nie ma kto płacić. A dla rządu sprawa miejsc pracy jest ostatnia w kolejce do załatwienia. Nie chwalę tam komuny. Nie ma tam słowa o niej. Ale krzyczę że źle się dzieje. Przeraza mnie to zadowolenie odpowiedzialnych ludzi. Trzeba porzucić w końcu szabelkę. Rozpatrywać Co było. A zabrać się za miejsca pracy.

Rozumiemy, ale...

Szanowny Leszku!
Rozumiemy, bo przesłanie Twojego wiersza jest proste, zrozumiałe i oczywiste. Zastanawiam się nawet czy nie za bardzo oczywiste (no wiesz; oczywista oczywistość!;) Rzecz w tym, że wiersz jest baaardzo defetystyczny. Mocno zadąłeś w surmy na trwogę. Aż dziw bierze, że nie zakończyłeś zawołaniem przeora Kordeckiego: "Na mury bracia kochani!!!".
Mam wrażenie czytając Twój wiersz, że pisał go ...Jarosław K.
To jasne, że "są w Ojczyźnie rachunki krzywd", ale przecież nie wszystko jest takie czarne jak to malujesz. Nawet jeśli Twoje osobiste doświadczenia temu przeczą!
Trochę optymizmu!:)