Jeszcze o Koszarcie, czyli o sztuce dojenia

O tym, że przygotowywana przez rok impreza cieszyła się zainteresowaniem zaledwie dwudziestu paru osób, w tym głównie uczestników, już pisano. Powodów było kilka: źle zaplanowane godziny performance'ów, brak sprzyjającej pogody i przede wszystkim hermetyczność tematów: niewiele osób chciało uczestniczyć w pseudoartystycznych wygłupach, które dominują w działalności Galerii Scena. Najciekawsze jednakże okazało się to, co zwykle budzi największe emocje w tego typu imprezach, mianowicie finanse.

Bezcenna Sztuka Współczesna

Nie tak dawno jedna z dziennikarek tygodnika Miasto pisała:
„Największe emocje budzi przy tym budżet imprezy w wysokości – przypomnijmy – 30 tysięcy złotych. Faktycznie, suma może oszołomić. Na pewno osoby, które mają przynajmniej blade pojęcie o kosztach organizacji kilkudniowej imprezy lub tych, którzy wiedzą, ile kosztuje choćby przygotowanie i wydrukowanie materiałów promocyjnych (nie mówiąc o festiwalowych wydawnictwach) czy opłacenie pobytu i przejazdu zaproszonym gościom. O honorariach wolę nie wspominać, bo wypłacanie ludziom pieniędzy za ich pracę wciąż wydaje się niektórym zaskakujące i oburzające, jakby sami pracowali charytatywnie."

Szkoda, że pani redaktor woli nie wspominać o honorariach. Zresztą wynika to zapewne z tego, że owe honoraria są utajnione. Wraz z redakcją „Teraz Koszalin" przez dwa miesiące (!) próbowaliśmy uzyskać informacje, w jaki sposób wydano publiczne pieniądze: ile kosztuje owo przygotowanie i wydrukowanie festiwalowych wydawnictw oraz opłacenie pobytu i przejazdu zaproszonym gościom, również – ile i komu wypłacono za wzięcie udziału w imprezie. Oto, co po kilkakrotnym monitowaniu Urzędu Miejskiego i CK105 udało się ustalić:

Całkowity koszt festiwalu wyniósł 32.456,73 zł, w tym najmniej ( 6756,73 zł, czyli mniej więcej jedną piątą) wydano na materiały: wydawnictwa (2.592,84 zł), zaś wykonanie baneru reklamowego, flag reklamowych, wynajęcie stojaków na flagi, zakup tonera do drukarki, usługę podnośnika w celu zawieszenia i zdjęcia instalacji, zakup balonów, usługę napełniania helem balonów, wyżywienie uczestników festiwalu i inne drobne materiały – kosztowało 4163,89 zł. Ani złotówki nie wydano na przejazdy i noclegi zaproszonych gości.

Za udział wzięli...

Najwięcej (trzy czwarte festiwalowego budżetu w kwocie 25.700 zł) wyniosły honoraria dla 15 artystów i 4 organizatorów Festiwalu, z czego organizatorzy (Ryszard Ziarkiewicz, Gall Podlaszewski, Michał Kempiński, Andrzej Ciesielski) podzielili się kwotą 11.000 zł, zaś występujący w roli artystów ich znajomi, przyjaciele i rodzina (Michał Ciesielski, Rafał Jakubowicz, Wojciech Grela, Robert Knuth, Diana Ronnberg, Beata Osmólska, Weronika Teplicka, Aurelia Nowak) oraz wykładowcy: Wojciech Ciesielski (to już trzeci Ciesielski biorący udział w tej imprezie), Zdzisław Pacholski, Agnieszka Pindera, Ryszard Nakonieczny, Elżbieta Juszczak, Daniel Kalinowski, Irina Gavrish – otrzymali 14.700 zł do podziału.

Średnio każdy z organizatorów otrzymał po 2750 zł, a każdemu z artystów za przygotowanie dzieła zapłacono średnio po 980 zł. Kto i ile konkretnie dostał to nadal niewiadoma, gdyż – jak to ujął dyr. CK105: "wynagrodzenia wypłacone poszczególnym osobom z tytułu zawartych z nimi umów objęte są tajemnicą handlową". Niewiele? Być może, należy jednak przypomnieć, że autorom zaproszonym do wzięcia udziału w trwającej miesiąc (a nie trzy dni, jak Koszart) wystawie interdyscyplinarnej FALA w CK105 nie wypłacono ani grosza. Nie wypłacono – bo nie jest przyjęte, by artystom płacić za udział w wystawie; ba, często to artyści płacą, by móc zaprezentować swoją twórczość. No, ale widać w wypadku samych swoich z Galerii Scena jest inaczej.

Hucpa

W podsumowaniu mogę przede wszystkim pogratulować organizatorom tupetu: oto przygotowali niszową imprezę, w której byli jednocześnie twórcami i (w większości) widzami, za zorganizowanie której wypłacili sobie jedną trzecią przeznaczonego nań budżetu. Zapewnili gronu swoich znajomych i rodziny po kilkaset złotych za niewarte funta kłaków bzdety, okraszając wszystko niezrozumiałą nowomową i patetycznymi hasłami o przypominaniu "modernistycznej tradycji Koszalina". Ratusz przełknął to wszystko, niczym Megaszydłowanie czy inne bazgraniny po płycie rynku jako wzbogacanie miejskiej oferty kulturalnej i wypłacił kasę. Żałuję, że nie doszły do skutku planowane wcześniej przez organizatorów performance: wylanie wiadra wody na dachu domu handlowego Saturn czy sprzątanie przez artystę Knutha dworca PKP – świadomość, że i za to miasto było skłonne zapłacić po 980 zł na głowę byłoby pikantną informacją. Póki co, jedynym śladem po Koszarcie są entuzjastyczne teksty o ponownie płonących Ptakach Hasiora autorstwa paru zaprzyjaźnionych z Galerią Scena dziennikarzy, a za rok najprawdopodobniej odbędzie się kolejny hucpiarski festiwalik z budżetem przeznaczonym głównie do własnych kieszeni. Może powinien nosić nazwę "Festiwal Dojenia Publicznych Pieniędzy"?