Koszalin: Historia z autobusu MZK

Piątek, 27 stycznia, ul. Traugutta, przystanek autobusowy. Na przystanku kilka osób przytupujących z zimna i oczekujących na autobus. We wnęce przystanku przykucnięty mężczyzna w wieku ok. 20 lat, ubrany w cienki sweterek w niebieski paski. Obydwoma rękoma przytula dziecko w wieku około 2 lat. Maluch otulony w ortalionową, cieką kurteczkę mężczyzny stoi sztywno przytulony do jego piersi. Nie płacze, nie rusza się,  jakby nie chciał utracić ani kalorii ciepła. Mężczyzna - chłopiec z czułością go otula, rozciera jego policzki, jakby pocieszał, że to jeszcze tylko chwila...

Godzina 14.25 - podjeżdża autobus linii 4. Wszyscy z lubością wchodzą do pojazdu i rozsiadają się w fotelach w ciepłym, kojącym pomieszczeniu. Straciłem z oczu obserwowaną  parę, pomyślałem ogrzeją się, dojadą do domu, może nie przeziębią się ...

Na następnym przystanku jakieś zamieszanie. Pan kierowca wstał zza kierownicy, odwrócił się do pasażerów i gestami coś nakazywał. Nie mówił, nie pytał, ale jakimś niemym poleceniem  nakazał komuś wysiąść z jego autobusu. Pomyślałem - pewnie jakiś gapowicz lub pijak naraził mu się, ale nie...  Widzę podnoszącego się cienko ubranego mężczyznę z przytulonym do jego ciała brzdącem. Ociężale podniósł się, przeszedł ponaglany gestami kierowcy do wyjścia i razem znowu pochłonięci zostali przez mróz na pustym przystanku. Za chwile autobus prowadzony przez służbowo, elegancko ubranego kierowcę, potoczył się w swoją marszrutę.Tylko przez szybę widziałem wolno człapiącą parę zziębniętych niedoszłych pasażerów, którzy jak gdyby z ciepłego lata przez pomyłkę wpadli w środek coraz bardziej obudzonej zimy.

Pewnie tak nakazywał regulamin, pewnie będzie za to premia. Ale gdy spotka ktoś przymarzniętych niedoszłych pasażerów niech wezwie odpowiednie służby, które zgodnie z kompetencjami  służbowo zajmą się nimi...