Pionier koszalińskiej oświaty

Urodził się 7 lipca 1890 roku w miejscowości Rzeżęcin w powiecie starogardzkim, na Pomorzu, jako syn wiejskiego nauczyciela. Jego przodkowie byli nauczycielami od trzech pokoleń.

Klaudiusz ukończył szkołę powszechną. Następnie przez cztery lata pobierał naukę w gimnazjum klasycznym w Wejherowie. Po czterech latach nauki w gimnazjum przeniósł się do Seminarium Nauczycielskiego w Tucholi. Naukę w seminarium ukończył w sierpniu 1911 roku.

Pracę w oświacie pod zaborem niemieckim rozpoczął w grudniu 1911 roku. Został nauczycielem w miejscowości Kościelna Jania na Kociewiu. Z początkiem I wojny światowej zostaje zmobilizowany do służby w armii pruskiej i skierowany na front. Wskutek odniesienia ciężkiej rany – zwolniony ze służby wraca na Kociewie. Od 1915 roku pracuje jako nauczyciel w szkole w Skąpsku. Funkcję tę pełni do czerwca 1920 roku.

W lutym 1918 roku zawiera związek małżeński z Adelą Klimek. Owocem małżeństwa było trzech synów.

Od lipca 1920 roku rozpoczyna pracę jako nauczyciel w szkole katolickiej w Brachnowie, w powiecie toruńskim. Już w lipcu 1921 roku zostaje mianowany na stanowisko nauczyciela szkoły ćwiczeń w państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim w Toruniu. Od 1921 podnosi swoje kwalifikacje na Wyższym Kursie Nauczycielskim w Warszawie. Z kolei z początkiem września 1922 roku zostaje nauczycielem Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Kościerzynie.Następnie od września 1923 roku jest nauczycielem z jednoczesnym pełnieniem obowiązków kierownika Szkoły Powszechnej w Golubiu w powiecie wąbrzeskim. Od stycznia 1925 roku zostaje zatwierdzony na stanowisku kierownika tejże szkoły.

W sierpniu 1933 roku przenosi się na Ziemię Wielkopolską, gdzie zostaje powołany na stanowisko kierownika siedmioklasowej Szkoły Powszechnej nr 3 w Gnieźnie. Obowiązki te wypełnia do wybuchu wojny.

Już z początkiem okupacji – decyzją władz niemieckich zostaje pozbawiony mieszkania. Początkowo pracuje jako pracownik biurowy Zarządu Miejskiego w Gnieźnie.

W maju 1940 roku zostaje aresztowany. Do stycznia 1941 roku przebywa w niemieckich obozach koncentracyjnych – kolejno: Dachau, Gusen, Mauthausen.

Po zwolnieniu i kilkumiesięcznym leczeniu szpitalnym następstw pobytu w obozach – pracuje w niemieckiej firmie budowlanej. W związku z nadciągającą radziecką ofensywą – od sierpnia 1944 roku przez sześć miesięcy wykonuje ciężkie prace fortyfikacyjne w pasie przyfrontowym.

W okresie okupacji również jego rodzina została poddana represjom. Najstarszy syn aresztowany w listopadzie 1942 roku zaginął bez śladu. Drugi syn został zesłany do obozu koncentracyjnego na terenie Niemiec.

Niezwłocznie po wyzwoleniu Gniezna – z dniem 27 stycznia 1945 roku organizuje szkolnictwo publiczne w mieście i powiecie gnieźnieńskim jako inspektor szkolny.

Z dniem 1 maja 1945 przeprowadza się do Koszalina. Decyzją Kuratorium Okręgu Szkolnego Szczecińskiego zostaje powołany do pełnienia obowiązków Inspektora Szkolnego Obwodowego w Koszalinie. Przez okres ponad dwóch lat kieruje budowaniem i organizowaniem placówek oświatowych w naszym mieście.

W tym czasie również dużo pracuje społecznie. Samodzielnie organizuje w Koszalinie Spółdzielnię „Rolnik" oraz Powszechną Spółdzielnię Księgarską. Bierze również udział w organizowaniu Spółdzielni „Pionier". Aktywnie działa w Związku Byłych Więźniów Politycznych oraz w Związku Nauczycielstwa Polskiego, którego członkiem był od 1928 roku.

Od lipca 1947 roku przechodzi do pracy na stanowisko kierownika w Publicznej Szkole Powszechnej w Koszalinie. Jednocześnie przez rok pełni obowiązki podinspektora do spraw oświaty i kultury dorosłych na obwód szkolny koszaliński. Od czerwca 1948 roku przez następne dwa lata pełni funkcję podinspektora oświaty.

Przeżycia z okresu dwóch wojen ciężko się odbiły na jego zdrowiu. W 1948 roku orzeczeniem komisji lekarskiej Klaudiusz Górski zostaje uznany za inwalidę wojennego. Jednak nie przerywa pracy zawodowej.

W lipcu 1950 roku przechodzi do pracy w Wydziale Oświaty Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej na stanowisko kierownika oddziału.

Z kolei w styczniu 1952 roku podejmuje pracę poza szkolnictwem – w Przedsiębiorstwie Projektowania Budownictwa Miejskiego MIASTOPROJEKT w Koszalinie – w pionie ekonomiczno-finansowym. Kolejno do 1957 roku pełni odpowiedzialne funkcje: likwidator, kierownik działu, starszy ekonomista.

W sierpniu 1957 roku wraca do swojej służby w oświacie.Zostaje mianowany na stanowisko starszego wizytatora szkół w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Koszalinie. Funkcję tę wypełnia do marca 1963 roku.

Jego zasługi w pracy na rozlicznych stanowiskach w polskiej oświacie oraz w pracy społecznej zostają wysoko ocenione. Uchwałą Rady Państwa z 14 listopada 1961 roku – Klaudiusz Górski zostaje odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W marcu 1963 roku przechodzi na zasłużony odpoczynek, mając za sobą PONAD PÓŁ WIEKU pracy zawodowej.

Klaudiusz Willibald Górski zakończył życie 1 czerwca 1967 roku. Został pochowany na naszym koszalińskim cmentarzu - kwatera P-10, rząd 12, grób 11.

W upamiętnieniu zasług dla miasta Koszalina – uchwałą Rady Miejskiej został patronem jednej z ulic na koszalińskim Osiedlu Przylesie.