Tradycyjnie, czyli hucznie i "na bogato"

PATRONEM cyklu "Teraz ślub" jest:

Tradycyjny ślub w białej sukni i wielkie weselisko. Skąd taki pomysł?

Tomek: - Jakiś czas temu gościliśmy na ślubie naszego kolegi - młodzi zrezygnowali z wesela, zaprosili jedynie najbliższą rodzinę na przyjęcie w domu. Ta sytuacja sprowokowała nas do dyskusji.

Ada: - No i szybko okazało się, że oboje chcemy, aby nasze weselisko było huczne i radosne. Zamierzamy zaprosić wielu gości, również z dalszej rodziny, a także przyjaciół i znajomych. Chcemy, by jak najwięcej ludzi cieszyło się z nami naszym szczęściem.

Bierzecie ślub konkordatowy, a więc tylko w kościele. Czyja to będzie parafia?

Ada: - Żadnego z nas. Zdecydowaliśmy się na kościół pod wezwaniem świętego Ignacego z Loyoli.

Tomek: - Ty zdecydowałaś. (śmiech) Ja chciałem wziąć ślub w katedrze, ponieważ bardzo lubię stare, gotyckie kościoły.

Czyżby doszło do sprzeczki?

Ada: - I to jakiej! W pewnym momencie Tomek nawet zagroził: albo katedra, albo ślubu nie będzie. No i proszę - wyszło na moje. (śmiech)

A dlaczego nie katedra?

Ada: - Bo tam nie ma parkingu dla gości ani dziedzińca, na którym mogliby nam składać życzenia. Jest jakoś tak ciemno i nieswojo Chcę wziąć ślub w kościele jasnym, nowym, przyjaznym, odpowiedniej wielkości i tak dalej. Na szczęście, Tomek dał się przekonać.

Tomek: - To prawda. Wcześniej po prostu kościoła świętego Ignacego nie znałem, nigdy tam nie byłem. Ale kiedy już dotarłem - spodobał mi się. Myślę, że to dobre miejsce, by pojąć Adę za żonę. (śmiech)

Wiem już, że wesele również planujecie bardzo tradycyjne: z typowym polskim jedzeniem, orkiestrą i mnóstwem gości. Nie kusiło was nic bardziej egzotycznego?

Ada: - Może przez chwilę zastanawialiśmy się nad jakąś ekstrawagancją typu szalony pierwszy taniec czy puszczanie lampionów. Chyba jednak brakło nam odwagi

Tomek: - A ja myślę, że tradycjonalizm jest w człowieku. Nie potrzebujemy żadnych dodatkowych "fajerwerków", by świetnie się bawić w tym szczególnym dla nas dniu.

Ada: - Najważniejsze, że oboje chcemy dokładnie tego samego.

Rzmawiała: Agnieszka Gontar