"Umrzeć - tego nie robi się kotu ..."

wspaniała poetka

Co redakcję w twórczości pani Wisławy zachwyciło, że nazywają ją wspaniałą poetką?

Była wspaniała i wielka

Nie należę do redakcji. Nie jestem też pewien czy pytanie „Co redakcję w twórczości pani Wisławy zachwyciło, że nazywają ją wspaniałą poetką?” to pytanie osoby naprawdę nie wiedzącej czy prowokacja.

Opowiem jednak chętnie co mnie zachwyciło w twórczości poetki i nadal zachwyca. Zaczęło się w szkole podstawowej. Nie wiem czy dziś w programie podstawówki są wiersze naszej noblistki, ale za moich czasów były. Dwa.

Pierwszy to przepiękna „Gawęda o miłości do ziemi ojczystej”. Przypomnę fragment:

„Bez tej miłości można żyć,

mieć serce suche jak orzeszek,

malutki los naparstkiem pić

z dala od zgryzot i pocieszeń,

na własną miarę znać nadzieję,

w mroku kryjówkę sobie uwić,

o blasku próchna mówić „dnieje”,

o blasku słońca nic nie mówić. (…)”

Pamiętam, że bodajże w szóstej klasie uczyliśmy się tego wiersza na pamięć. Czy dziś młodzież w szkołach jest uczona patriotyzmu ujmowanego w tak piękne słowa? Nie wiem, ale gdy ja chodziłem do podstawówki słowo „patriotyzm” miało konkretne znaczenie.

W klasie siódmej (chyba) w programie nauczania mieliśmy kolejny wiersz Wisławy Szymborskiej - „Minuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej”. Przejmujący wiersz o nauczycielce, która zginęła w pożarze, ratując z płomieni czworo obcych dzieci. Wiersz, który uczył nas, nastoletnią młodzież wrażliwości na los innych ludzi.

Te dwa wiersze wryły się w moją pamięć i w jakimś sensie mnie ukształtowały. Było tez mnóstwo innych pięknych wierszy poetki.

Dla mnie Wisława Szymborska była nie tylko wspaniałą, ale też wielką poetką.
Żal, że odeszła.