Wielka bitwa o ACTA

Gigantyczna wrzawa towarzyszy porozumieniu ACTA i złożeniu pod nim podpisu przez Polskę (co było planowane na dzisiaj). ACTA to międzynarodowe porozumienie, na mocy którego ma być prowadzona walka z naruszeniami w internecie własności intelektualnej. Dla internautów oznacza to jedno: walkę z wolnością i ograniczenie swobód obywatelskich. Stąd też protesty z udaną próbą zablokowania stron polskiego rządu.
Rzeczywiście, porozumienie to może budzić podejrzliwość. W myśl zawartych tam punktów może dojść do takich sytuacji, że kara może spaść na internautę, który zamieści na swojej stronie filmik z rodzinnej imprezy, na którym będzie w tle słychać jakiegoś piosenkarza lub na jego stronie ktoś inny, przez zwykłą złośliwość, zawiesi treści objęte ochroną.

Lecz też jest i druga strona medalu. Jest nią kwestia własności i odpowiedzialności. Przyzwyczailiśmy, że internecie można wszystko. Wszystko obejrzeć i wszystkiego posłuchać, nie płacąc za to, ściągnąć sobie taki film lub inny kawałek muzyczny. Można też wszystko napisać, obrazić i słownie zeszmacić każdego, bo każda próba, aby to ukrócić, kończyła się wielkim krzykiem, że atakuje się wolność słowa. Tymczasem nie można wielkimi słowami zasłaniać złodziejstwa i oczerniania jednych przez drugich. Ci, co tego nie rozróżniają są, hipokrytami, bo gdyby ktoś w internecie obraził ich matki, puścił piosenkę, którą nagrali bez ich zgody - to pewnie krzyczeliby najgłośniej, że to granda.

Słowem: wolność ma swoje granice, a są nimi prawa i godność drugiego człowieka. Dlatego dobrze, że ktoś próbuje to uporządkować. Źle, że w tak fatalny sposób, z nie do końca przemyślanymi przepisami, bez kampanii informacyjnej. Bo jeżeli zamiast jednej hucpy, zastąpi ją inna w postaci bezsensownej cenzury, to wtedy ci, którzy teraz najgłośniej protestują, zamienią się w męczenników w walce za wolność słowa. Trudno o większy absurd.

Piotr Polechoński